சுழன்று மறைந்த பம்பரம்... மீண்டும் சுழலுமா நம் பாரம்பரியம்? - அருண் அவிநாசி

<p><strong>சுழன்று மறைந்த பம்பரம்... மீண்டும் சுழலுமா நம் பாரம்பரியம்? - அருண் அவிநாசி</strong></p><p><strong>டேய்... பம்பரம் விடலாமா? பள்ளி முடிந்து வீடு திரும்பிய சிறுவர்கள் புத்தகப்பையை வீசி எறிந்துவிட்டு தெருவுக்கு ஓடிய காலம் அது. கையில் ஒரு பம்பரம், இடுப்பில் கயிறு. மாலை நேரம் முழுவதும் சுழன்றது பம்பரமும், அதனோடு சேர்ந்து குழந்தைகளின் மகிழ்ச்சியும்.</strong></p><p>ஆனால் இன்று அந்த சத்தம் இல்லை. தெருக்களில் குழந்தைகளின் ஓட்டம் இல்லை. கைகளில் பம்பரம் இல்லை. மாறாக, ஸ்மார்ட்போன்களின் திரைகளில் தலைகுனிந்து அமர்ந்திருக்கும் குழந்தைகளே அதிகம். ஒரு காலத்தில் குழந்தைப் பருவத்தின் அடையாளமாக இருந்த பம்பரம், இன்று மறக்கப்பட்ட பாரம்பரிய விளையாட்டுப் பொருளாக மாறி வருகிறது.</p><p><strong>ஒரு மரத்துண்டின் மகத்துவம்</strong></p><p>பம்பரம் என்பது ஒரு சாதாரண விளையாட்டுப் பொருள் அல்ல. ஒரு சிறிய மரத்துண்டு, ஒரு இரும்பு ஆணி, ஒரு கயிறு – இந்த மூன்றும் சேர்ந்ததே பம்பரம். ஆனால் அந்த எளிமைக் குள் அடங்கியிருந்த மகிழ்ச்சி அளவிட முடியாதது. வேம்பு, இலுப்பை, பூவரசு போன்ற மரங்களில் இருந்து பம்பரங்கள் தயாரிக்கப்பட்டன. மரக்கட்டையை உருளை வடிவில் செதுக்கி, கீழே கூர்மையான இரும்பு ஆணி பொருத் தப்பட்டு, பின்னர் வண்ணம் பூசப்பட்டு குழந்தைகளின் கைக ளுக்கு வந்தடைந்தது. கிராமங்களில் மரவேலை செய்யும் கைவினைஞர்கள் பலர் பம்பரம் தயாரிப்பதை ஒரு துணைத் தொழிலாகக் கொண்டிருந்தனர். திருவிழாக்கள், சந்தைகள் மற்றும் பொருட்காட்சிகளில் பம்பரம் விற்பனை அமோகமாக நடை பெற்றது.</p><p><strong>திறமையை வளர்த்த விளையாட்டு</strong></p><p>பம்பரத்தைச் சுழற்றுவது எளிதான காரியம் அல்ல. கயிறை சரியான முறையில் சுற்ற வேண்டும். சரியான வேகத் தில் வீச வேண்டும். சமநிலையைப் பேண வேண்டும். ஒருமுறை தவறினால் பம்பரம் கீழே விழும். மீண்டும் முயற்சிக்க வேண்டும். மீண்டும் மீண்டும் முயற்சித்தால்தான் வெற்றி கிடைக்கும். இவ்வாறு பம்பரம் குழந்தைகளுக்கு பொறுமை யையும், விடாமுயற்சியையும் கற்றுக் கொடுத்தது. இன்று பல ஆயிரம் ரூபாய் செலவில் வாங்கப்படும் விளையாட்டுப் பொருட்களால் கூட வழங்க முடியாத வாழ்க்கைப் பாடங் களை ஒரு சிறிய பம்பரம் வழங்கியது. </p><p><strong>போட்டியும் நட்பும்</strong></p><p> பம்பரம் விளையாட்டு என்பது தனிப்பட்ட திறமையை மட்டுமல்ல, நட்பையும் வளர்த்தது. யாருடைய பம்பரம் அதிக நேரம் சுழல்கிறது? யார் எதிராளியின் பம்பரத்தைத் தாக்க முடியும்? யார் கையில் எடுத்துச் சுழற்ற முடியும்? என்ற போட்டிகள் சிறுவர்களி டையே உற்சாகத்தை ஏற்படுத்தின. வெற்றி பெற்றவரை நண்பர்கள் பாராட்டுவார்கள். தோல்வியடைந்தவர் மீண்டும் முயற்சிப்பார். சண்டைகளும் வந்தன; ஆனால் அவை சில நிமிடங்களில் மறைந்து மீண்டும் விளையாட்டு தொடங்கிவிடும்.<strong> </strong></p><p><strong>ஏன் மறைந்து போனது? </strong></p><p>தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி மனித வாழ்க்கையை எளிதாக் கியிருக்கலாம். ஆனால் சில பாரம்பரிய மகிழ்ச்சிகளைப் பறித்தும் விட்டது. ஸ்மார்ட்போன்கள், இணைய விளையாட்டுகள், சமூக ஊடகங்கள் குழந்தைகளின் நேரத்தை முழுமையாக ஆக்கிர மித்துள்ளன. திறந்த வெளிகள் குறைந்துவிட்டன. தெருக் களில் விளையாடும் கலாச்சாரம் மறைந்து வருகிறது. கல்விச் சுமை, பயிற்சி வகுப்புகள், நகர வாழ்க்கை முறை ஆகியவை குழந்தைகளை வீட்டுக்குள்ளேயே அடைத்து வைத்துள்ளன. இதன் விளைவாக பம்பரம் போன்ற பாரம்பரிய விளை யாட்டுகள் புதிய தலைமுறைக்கு அறிமுகமே இல்லாத ஒன்றாக மாறிவிட்டன.<strong> </strong></p><p><strong>மீண்டும் சுழல வேண்டிய பம்பரம்</strong> </p><p>பள்ளிகளில் பாரம்பரிய விளையாட்டு விழாக்கள் நடத் தப்பட வேண்டும். கிராமத் திருவிழாக்களில் பம்பரப் போட்டிகள் மீண்டும் நடத்தப்பட வேண்டும். பெற்றோர்கள் தங்கள் குழந்தைகளுக்கு பம்பரத்தை அறிமுகப்படுத்த வேண்டும். ஒரு தலைமுறையின் நினைவுகளைத் தாங்கி நிற்கும் பம்பரம், மீண்டும் குழந்தைகளின் கைகளில் சுழலத் தொடங்கினால் அது ஒரு விளையாட்டின் மறுமலர்ச்சி மட்டுமல்ல; நமது பாரம்பரியத்தின் மறுமலர்ச்சியாகவும் இருக்கும். ஒரு காலத்தில் தெருக்களில் சுழன்ற பம்பரம் இன்று நினைவுகளில் மட்டுமே சுழல்கிறது. ஆனால் நினைவுகள் மட்டும் போதாது. அந்த பம்பரம் மீண்டும் தரையில் சுழல வேண்டும். குழந்தைகளின் சிரிப்போடு சேர்ந்து மீண்டும் உயிர் பெற வேண்டும். ஏனெனில் பம்பரம் என்பது ஒரு விளையாட்டு அல்ல; அது ஒரு தலைமுறையின் வாழ்க்கை. </p><p><br></p>