“Feminichi Fathima” “ஒரு பெண்ணின் கதை அல்ல — ஒரு சமூக அமைப்பின் கண்ணாடி” - எஸ்.சுரேஷ் பிரீத்

<p>“Feminichi Fathima” - எஸ்.சுரேஷ் பிரீத்</p><p>‘Feminichi Fathima’ ஒரு பெண்ணின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கைக் கதையை மட்டும் சொல்லும் திரைப்படம் அல்ல. ஒரு குடும்பத்தின் அன்றாட வாழ்வுக்குள் மறைந்திருக்கும் அதிகார உறவுகள், பெண்களின் சம்பளமில்லா உழைப்பு, பொருளாதாரச் சார்பு, உடல் மீதான உரிமை, மதம், ஆணாதிக்கம், தனிமனித சுதந்திரம் ஆகியவற்றை நகைச்சுவையும் நையாண்டியும் வழியாக ஆராயும் சமூக அரசியல் திரைப்படம் இது. ஃபாசில் முகமது எழுதி இயக்கிய இப்படம், ஷம்லா ஹம்ஸா (Shamla Hamza) நடித்த ஃபாத்திமாவை மையமாகக் கொண்டுள்ளது. கேரளத்தில் பொன்னானியின் ஒரு முஸ்லிம் குடும்பப் பின்னணியில் கதை நகர்ந்தாலும், ‘ஒரு பெண்ணின் வாழ்க்கை குறித்து முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் யாரிடம் இருக்க வேண்டும்?’ என்ற அதன் மையக் கேள்வி எந்த ஒரு மதத்தையோ சமூகத்தையோ மட்டும் சார்ந்ததல்ல.</p><p><br></p><p><strong>படுக்கை: ஒரு அரசியல் குறியீடு</strong></p><p>படத்தின் மிகச் சிறந்த கதைச் சின்னம் ஒரு படுக்கை. ஃபாத்திமாவுக்கு ஒரு நல்ல படுக்கை வேண்டும் என்பது வெளிப்படையாக ஒரு சாதாரணக் குடும்பத் தேவையாகத் தெரிந்தாலும், அதன் பின்னால் ஒரு பெரிய அரசியல் மறைந்திருக்கிறது. தன் உடலுக்குத் தேவையான வசதியைத் தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை பெண்ணுக்கு உண்டா? வீட்டில் அவளுக்கென்று ஒரு தனியிடம் உண்டா? குடும்பத்தின் பொருளாதார வளத்தைப் பயன்படுத்தும் முடிவில் அவளுக்கும் சம அதிகாரம் உண்டா? இக்கேள்விகளைப் படுக்கை என்ற பொருளின் வழியே படம் எழுப்புகிறது. இதனால் படுக்கை வெறும் வீட்டு உபகரணமாக இல்லாமல், உடல், தனியுரிமை, சுயமரியாதை, உரிமை ஆகியவற்றின் அடையாளமாக மாறுகிறது. ஒரு சிறு பொருளின் வழியே பெரும் கேள்விகளை எழுப்புவதே இப்படத்தின் கதைசொல்லல் நுட்பம்.</p><p><br></p><p><strong>வன்முறையற்ற ஆணாதிக்கமும், சம்பளமில்லா உழைப்பும்</strong></p><p>பெண்ணின் ஒடுக்குமுறை எப்போதும் உடல் வன்முறையாக மட்டும் வெளிப்படுவதில்லை என்பதை படம் நுட்பமாகக் காட்டுகிறது. கணவன் அடிக்காமல், உணவும் உடையும் வீடும் வழங்கியிருக்கலாம்; ஆனால் அவளுடைய பணத்தை அவளே நிர்வகிக்க முடியாமல், வீட்டின் முக்கிய முடிவுகளில் சம உரிமை இல்லாமல், தன் தேவைக்குக்கூட அனுமதி கேட்க வேண்டிய நிலை இருந்தால் — அதுவும் ஆணாதிக்கத்தின் வடிவமே. இதை உரையாடல் மூலம் பிரசங்கிக்காமல், அன்றாட வாழ்வின் சிறு நிகழ்வுகள் வழியே படம் உணர்த்துகிறது.</p><p>ஃபாத்திமா வெளியில் வேலைக்குச் செல்லவில்லை; ஆனால் சமையல், குழந்தை பராமரிப்பு, வீட்டுச் சுத்தம், குடும்ப நிர்வாகம் என அவள் செய்வதெல்லாம் உழைப்பே. சம்பளம் கிடைக்காததால் மட்டுமே இந்த உழைப்புக்குச் சமூக மதிப்பு மறுக்கப்படுகிறது; ‘வீட்டில் இருக்கிறாள்’ என்பது ‘வேலை செய்யவில்லை’ என்ற தவறான சமன்பாட்டை உருவாக்குகிறது. சொந்த வருமானம் இல்லாத நிலையில், ‘எனக்கு இது வேண்டும்’ என்பது மட்டும் போதாது; ‘அதை வாங்கும் அதிகாரம் என்னிடம் உண்டா?’ என்பதும் முக்கியமாகிறது. இதனால் பெண் விடுதலை என்பது மனநிலை மாற்றம் மட்டுமல்ல, பொருளாதார உரிமையோடும் முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தோடும் பிணைந்தது என்பதை படம் வலியுறுத்துகிறது.</p><p><br></p><p><strong>மதம், அதிகாரம், தனிமனித உரிமை</strong></p><p>முஸ்லிம் குடும்பப் பின்னணியில் கதை அமைந்தாலும், படத்தின் வலிமை மதத்தை நேரடியாக எதிரியாக அறிவிப்பதில் இல்லை. மாறாக — மதத்தை யார் விளக்குகிறார்கள்? அந்த விளக்கத்தால் யாருக்கு அதிகாரம் கிடைக்கிறது? மத நம்பிக்கைகளும் சமூகப் பழக்கங்களும் எப்போது பெண்ணின் சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் கருவிகளாகின்றன? என்ற கேள்விகளையே அது எழுப்புகிறது. எனவே இது ஒரு மதத்தைத் தாக்கும் படமாக அல்லாமல், மத விளக்கங்களுக்குள் உருவாகும் அதிகார உறவுகளை விமர்சிக்கும் படமாக வாசிக்கப்படுகிறது.</p><p>‘கணவன்தான் இறுதி முடிவெடுக்க வேண்டும்’, ‘வீட்டு வேலை பெண்ணின் கடமை’, ‘பெண் அதிகம் கேள்வி கேட்கக் கூடாது’, ‘பெண்ணின் தனிப்பட்ட தேவைகள் குடும்பத் தேவைகளுக்குப் பின்னரே’ போன்ற மனநிலைகள் மத எல்லைகளைத் தாண்டிப் பல சமூகங்களிலும் காணப்படுபவை. எனவே ஃபாத்திமா, ஒரு தனிநபர் கதாபாத்திரத்திலிருந்து இந்திய சமூகத்தின் பல பெண்களின் அனுபவங்களுக்கான உருவகமாக விரிவடைகிறாள்.</p><p><br></p><p><strong>‘ஃபெமினிச்சி’ எனும் நையாண்டி</strong></p><p>பெண்ணியத்தைப் பேசும் பெண்ணை ‘ஃபெமினிச்சி’ (Feminichi) எனக் கேலி செய்யும் மனநிலையைத் தலைப்பிலேயே அரசியல் நையாண்டியாக்கியுள்ளது படம். சம உரிமை கேட்பது ஏன் கேலிக்குரியதாகிறது? தன் தேவையை வெளிப்படுத்தும் பெண் ஏன் ‘பிரச்சினைக்காரி’ ஆகிறாள்? பெண்ணியத்தை அவமானச் சொல்லாக மாற்றும் சமூக மனநிலையைத் தலைப்பின் வழியே அது சுட்டிக்காட்டுகிறது. ‘பெண்ணியம் ஆண்களுக்கு எதிரானது’ என்ற தவறான கருத்தை மறைமுகமாகச் சவால் செய்து, பெண்ணியம் என்பது ஒரு பெண்ணுக்கும் தனிமனித உரிமை உண்டு என்பதன் வலியுறுத்தலே என்பதை முன்வைக்கிறது.</p><p><br></p><p><strong>சிறிய உரிமைகளின் புரட்சி</strong></p><p>பெண் விடுதலையைத் திரைப்படங்கள் பெரும்பாலும் பெரிய உரை, குடும்பத்தை விட்டு வெளியேறுதல், வெளிப்படையான புரட்சி எனக் காட்டுகின்றன. ‘Feminichi Fathima’ அதைவிட நுணுக்கமான பாதையைத் தேர்கிறது. ஃபாத்திமா முதலில் தன் தேவையை உணர்கிறாள்; பின் கேள்வி கேட்கிறாள்; தன் விருப்பத்துக்கும் மதிப்பு உண்டு என உணர்ந்து, மெதுவாகத் தன் முடிவெடுக்கும் திறனை மீட்டெடுக்கிறாள். சமூகப் புரட்சிக்கு முன், தனிநபருக்குள் நிகழும் இந்தச் சுயமரியாதைப் புரட்சியே படத்தின் நம்பகத்தன்மையை உயர்த்துகிறது.</p><p><br></p><p><strong>நடிப்பு, நகைச்சுவை, காட்சியமைப்பு</strong></p><p>ஆண் கதாபாத்திரங்களை வெறும் ‘வில்லன்’ என்ற ஒரே பரிமாணத்தில் நிறுத்தாதது படத்தின் பலம். அஷ்ரஃப் (Ashraf) ஆணாதிக்க அதிகாரத்தின் பிரதிநிதியாகத் தோன்றினாலும், குடும்பம், மதம், சமூக எதிர்பார்ப்புகளால் இயல்பாக்கப்பட்ட அதிகார மனநிலையின் மனித வடிவமாகவே காட்டப்படுகிறார். இதனால், ‘அந்த ஆணை’ மட்டும் குற்றம் சாட்டாமல், ‘இந்த மனநிலையை உருவாக்குவது என்ன?’ எனப் பார்வையாளர் சிந்திக்கத் தூண்டப்படுகிறார்.</p><p>கடுமையான அரசியல் உரைகளுக்குப் பதிலாக இயக்குநர் நகைச்சுவையைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார். பார்வையாளர் முதலில் சிரிக்கிறார்; அடுத்த நொடியில் அச்சிரிப்புக்குள் மறைந்த சமூக அநீதியை உணர்கிறார். ‘இது சாதாரணம்தானே’ என நாம் ஏற்றுக்கொண்ட பல ஆணாதிக்க நடைமுறைகளை நையாண்டி அசாதாரணமாகத் தோன்றச் செய்கிறது. ஃபாத்திமாவாக ஷம்லா ஹம்ஸாவின் இயல்பான நடிப்பே படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் — சோர்வு, தயக்கம், கோபம், அவமானம், சிறு மகிழ்ச்சி, மெதுவான எதிர்ப்பு அனைத்தும் அவரது முகபாவனையிலும் உடல்மொழியிலும் வெளிப்படுகின்றன. வீட்டையே மையமாகக் கொண்ட காட்சியமைப்பும் — யார் எங்கே உட்காருகிறார்கள், யாருக்கு முன்னுரிமை, யாருக்குத் தனியிடம் என்பதன் வழியே — அதிகாரத்தின் ஒரு வரைபடமாக மாறுகிறது.</p><p><br></p><p><strong>‘The Great Indian Kitchen’ உடன் ஒப்பீடு</strong></p><p>‘The Great Indian Kitchen’ போலவே இப்படமும் குடும்பம், சமையலறை, திருமணம், பெண்ணின் அன்றாட உழைப்பு வழியே ஆணாதிக்கத்தை ஆராய்கிறது; ஆனால் அணுகுமுறை வேறு. முந்தையது அழுத்தமும் கோபமும் உடல் உழைப்பின் மீதான கவனமும் கொண்டது; ‘Feminichi Fathima’ நகைச்சுவையையும் நையாண்டியையும் மெதுவான எதிர்ப்பையும் முன்வைக்கிறது. ஒரு படம் நம்மை அசௌகரியப்படுத்திக் கேள்வி கேட்க வைக்கிறது; மற்றொன்று சிரிக்க வைத்துவிட்டு அதே கேள்வியை மனதில் பதிக்கிறது.</p><p><br></p><p><strong>வரம்புகளும், மார்க்சிய–பெண்ணிய வாசிப்பும்</strong></p><p>ஒரு விமர்சனமாகப் பார்த்தால் சில வரம்புகளும் உண்டு. பெண்களின் ஒடுக்குமுறையை வர்க்கம், கல்வி, சொத்துரிமை, அரசியல் பிரதிநிதித்துவம் போன்ற பரந்த அமைப்புகளுடன் இன்னும் விரிவாக இணைத்திருக்கலாம். தனிநபர் மாற்றம் மட்டும் சமூக அமைப்பை மாற்றுமா என்ற கேள்விக்கும் படம் முழுப் பதில் தருவதில்லை. எனினும், ஒரு குடும்பத்தின் அன்றாட வாழ்வை மையமாகக் கொண்ட கதையின் இயல்பான வரம்புகளாகவே இவற்றைப் பார்க்கலாம்.</p><p>மார்க்சிய–பெண்ணிய கோணத்தில் வாசித்தால் மேலும் பல அடுக்குகள் தெரிகின்றன. குடும்பம் என்பது தனிப்பட்ட அன்பின் இடம் மட்டுமல்ல; உழைப்பின் மறுஉற்பத்தி நடைபெறும் ஒரு சமூக அமைப்பும் ஆகும். வெளியில் சம்பளம் பெறும் உழைப்பாளி மறுநாள் மீண்டும் வேலைக்குத் தயாராக, உணவு, ஓய்வு, பராமரிப்பு, குழந்தை வளர்ப்பு எனக் குடும்ப உழைப்பு தேவைப்படுகிறது; இதில் பெரும்பகுதியைப் பெண்கள் சம்பளமின்றிச் செய்கிறார்கள். இக்கோட்பாட்டை மொழியில் பேசாமல், வீட்டு உழைப்பை முன்வைத்து ‘மதிப்பு என்பது சம்பளத்தால் மட்டுமே தீர்மானிக்கப்படுகிறதா?’ என்ற கேள்வியைப் படம் உருவாக்கி, பெண்ணியத்தையும் உழைப்பின் அரசியலையும் இணைக்கிறது.</p><p><br></p><p><strong>முடிவுரை</strong></p><p>‘Feminichi Fathima’ ஒரு பெண் கணவனை எதிர்க்கும் கதை என்று மட்டும் சுருக்கிவிட்டால் அதன் ஆழத்தை இழந்துவிடுவோம். அதிகாரம் எவ்வாறு அன்றாட வாழ்வில் இயல்பாக்கப்படுகிறது என்பதைப் பற்றிய படம் இது. ஒரு படுக்கை வேண்டும் என்ற சிறு ஆசை, தனியுரிமையாகி, சுயமரியாதையாகி, பொருளாதார சுதந்திரத்தோடு இணைந்து, இறுதியில் குடும்பம், மதம், பாலினம், வர்க்கம் ஆகியவற்றின் அதிகார உறவுகளைத் தொடுகிறது. ‘பெண்ணியம்’ என்பதை ஒரு தொலைதூரக் கோட்பாடாக அல்லாமல், ஒரு பெண்ணின் அன்றாட வாழ்வின் சிறிய உரிமைகளாகக் காட்டுவதே இப்படத்தின் மிகப்பெரிய சாதனை.</p><p>படம் முடிந்த பின்னும் அது நம்மிடம் ஒரு கேள்வியை விட்டுச் செல்கிறது: ‘நம் வீட்டில் பெண்களுக்கு உண்மையில் சம உரிமை இருக்கிறதா — அல்லது அவர்கள் தியாகம் செய்வதை நாம் சமத்துவம் என்று அழைத்துக்கொண்டிருக்கிறோமா?’ இந்தக் கேள்விதான் இப்படத்தின் உண்மையான அரசியல்.</p>