சிறகுகளின் சரணாலயம் கழுவேலி!
“குளிர் காற்று மூச்சடைக்கும் சைபீரியப் பரந்த வெளிகளில் ஒரு பறவை தன் சிறகுகளை விரிக்கிறது. தன் ரத்தத்தில் பதிந்திருக்கும் ஒரு நினைவின் வழியே பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக அதன் இனம் கண்ட ஒரு கரைப் பகுதியின் நினைவில் அது தெற்கு நோக்கிப் பறக்கிறது”. கிழக்குக் கடற்கரையின் நீளமான நிசப்தத்தில், வங்கக் கடல் அலைகள் கரையை அணைக்கும் ஒவ்வொரு தருண மும் ஒரு பழமையான இசையைப் பாடுகிறது. அந்த இசைக்கு பதிலளிப்பதுபோல் விரிந்திருக்கும் ஒரு நீர்நிலம் கழுவேலி. அது ஒரு ஏரி மட்டுமல்ல; அது ஒரு காத்திருப்பு. காலங்கள் மாறினாலும், காற்றின் வழியே நினைவு களை தாங்கி, ஆயிரக்கணக்கான கிலோ மீட்டர்கள் தாண்டி வரும் பறவைகளுக்காக இந்த நிலம் தன்னைத் தயார் செய்து கொண்டிருக்கிறது. சைபீரியாவின் பனிக் காற்றைத் தாண்டி வரும் அவற்றின் சிறகுகள், இங்கே ஓய்வை மட்டுமல்ல ஒரு நிம்மதியைத் தேடுகின்றன. அலைகளின் அரவணைப்பில் கிழக்குக் கடற்கரையில் 5,151.60 ஹெக்டேர் பரப் பளவில் வானூர் மற்றும் மரக்காணம் தாலுகாக்களில் நீண்டு படர்ந்திருக்கும் இந்த உவர்நீர் ஏரி, வெறும் நீர்நிலை மட்டு மல்ல. இது ஒரு வாக்குறுதி. ஆண்டுதோறும் திரும்பி வரும் பறவைகளுக்கு, இந்தக் கரை காத்திருக்கும் என்ற வாக்குறுதி. 2021 டிசம்பரில் தமிழ்நாட்டின் 16-ஆவது பறவைகள் சரணாலயமாக அறிவிக்கப்பட்ட கழுவேலிக்கு, 2024-இல் இன்னொரு கவுரவம் கிட்டியது. சர்வதேச ஈரநில ஒப்பந்தமான ராம்சார் தளமாக அது அங்கீகரிக்கப்பட்டது. இதனால் தமிழ்நாடு 18 ராம்சார் தளங்களைக் கொண்ட மாநிலமாக இந்தியாவிலேயே முதலிடம் பெற்றது. இது ஒரு வரலாற்று மைல்கல். உவர்நீரின் மென்மையான சமநிலை, உயிர்களின் பெருங்கூட்டத்தை உருவாக்கும் ஒரு மறைமந்திரம் போல இங்கு இயங்குகிறது. ஒரு பருவம் வந்து செல்லும்போது, வானமே ஒரு திருவிழாவாக மாறுகிறது. வாத்துகள் கூட்ட மாக இறங்கும் அந்த காட்சி, கடற்கரைப் பறவைகள் மணற் பரப்பில் ஓடும் அந்த அசைவுகள். இவை எல்லாம் இயற்கை எழுதிய கவிதையின் உயிருள்ள வரிகள். அரிதான பறவைகள் கூட இங்கே தங்கள் பாதையை மறக்காமல் திரும்பி வருகின்றன. அவற்றின் பயணம் ஒரு உயிரியல் நிகழ்வு மட்டுமல்ல; அது நிலம் மற்றும் வானம் இடையே தொடரும் ஒரு அழியாத உறவு. மரங்கள் பேசும் மவுனங்கள்... கழுவேலியின் கரைகளில் நிற்கும் ஒவ்வொரு மரமும் ஒரு நினைவுக் காவலன். அவற்றின் கிளைகளில் கட்டப்படும் ஆயிரக்கணக்கான கூடுகள், புதிய உயிர்களின் தாலாட்டுப் பாடல்களால் நிரம்பியிருக்கின்றன. பருவங்கள் மாறும்போது கூட, அந்த மரங்கள் ஒரு வார்த்தையும் பேசாமல் மெளனமாக வரவேற்கின்றன. வேலம், முள் மரங்கள். இவை வெறும் தாவரங்கள் அல்ல; அவை பாதுகாப்பின் வடிவங்கள். பறவைகள் அவற் றை நம்பி வாழ்கின்றன. அந்த நம்பிக்கைதான் இந்த ஈரநிலத்தின் உண்மையான செல்வம். மணல் கரை, நீர் விரிவு, மரநிழல். இந்த மூன்றும் சேர்ந்து உருவாக்கும் இடம் ஒரு இயற்கை நகரம். பாதுகாப்பும் பதற்றமும் இரு முகங்கள் இந்த நிலம் பாதுகாக்கப்படுகிறது; ஆனால் அதே நேரத் தில் அது சோதிக்கப்படுகின்றதும் உண்மை. வனவிலங்கு பாதுகாப்புச் சட்டம் 1972 அதன் மீது ஒரு பாதுகாப்புக் கவசத் தை விரித்திருந்தாலும், மனித செயல்பாடுகளின் நிழல் அதை எப்போதும் தொட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது. நீரின் மேல் மிதக்கும் அமைதிக்குள் கூட, தெரியாத சலனங்கள் இருக்கின்றன. வளர்ச்சி என்ற பெயரில் உருவா கும் மாற்றங்கள், இயற்கையின் மென்மையான சமநிலை யைச் சோதிக்கின்றன. நகரங்களின் கழிவுகள், தொழிற்சா லைகளின் சுவாசம், விவசாய நிலங்களின் ரசாயனங் கள்ம், இவை அனைத்தும் மெதுவாக கழுவேலியின் நீரை மாற்றுகின்றன. ஒரு காலத்தில் சுத்தமாக இருந்த நீர், இன்று தன்னைத் தானே சுத்தப்படுத்திக் கொள்ளப் போராடுகிறது. இறால் பண்ணைகள் வளர்ச்சியின் அடையாளமாகக் கருதப்பட்டாலும், அவை இந்த ஈரநிலத்தின் உயிர்மூச்சை சுருக்குகின்றன. மீன்பிடி வலைகளில் சிக்கிக்கொள்கின்ற உயிர்கள், அடர்ந்து பரவும் ஆக்கிரமிப்பு செடிகள்.இவை எல்லாம் ஒரு அமைதியான அழிவின் அறிகுறிகள். இணைபிரியா உறவு கழுவேலியைச் சுற்றியுள்ள கிராமங்கள், இந்த நீர்நிலத்தின் இதயத்துடிப்போடு இணைந்திருக்கின்றன. இங்கு வாழும் மக்களின் வாழ்க்கை, இந்த ஏரியின் நிலையைப் போலவே மாறுகிறது. நீர் குறைந்தால் வாழ்வாதாரம் குறைகிறது; நீர் மாசானால் வாழ்க்கை itself பாதிக்கப்படுகிறது. மனிதரும் இயற்கையும் இங்கே இரு வேறு உலகங்கள் அல்ல. ஒரே கதையின் இரண்டு பக்கங்கள். நூறாண்டுகளாக இந்த நீர்நிலத்தை வாழ்வின் ஆதாரமாகக் கொண்ட மீனவர் சமூகங்கள், கழுவேலியை ஒரு தெய்வமாகவே மதிக் கின்றனர். கழுவேலி எதை நோக்கி நகரும் என்பது இன்னும் தீர்மா னிக்கப்படாத கேள்வி. அது சொல்வது பாதுகாப்பின் பாதை யிலா மெதுவான சீரழிவின் வழியிலா? இந்தக் கேள் விக்கு விடை, திட்டங்களிலும் சட்டங்களிலும் மட்டும் இல்லை; அது மனிதர்களின் மனப்போக்கில் உள்ளது. நம்பிக்கையை காப்பாற்றுவோமா? இயற்கையை ஒரு வளமாக அல்ல, ஒரு உறவாகக் காணும் பார்வை உருவானால் மட்டுமே, கழுவேலி தனது முழு உயிரோட்டத்துடன் நிலைத்திருக்கும். ஒவ்வொரு ஆண்டும், ஆயிரக்கணக்கான கிலோ மீட்டர்கள் பறந்து வரும் பறவைகள், இந்த நிலத்தைத் தேடி வருகின்றன. அவற்றுக்கு கழுவேலி ஒரு இடம் மட்டுமல்ல ஒரு நம்பிக்கை. கழுவேலி, ஒரு சரணாலயம் என்ற வரையறையைத் தாண்டி நிற்கிறது. அது நம்முடைய பொறுப்பின் பிரதி பலிப்பு. நாம் அதை எப்படி அணுகுகிறோம் என்பதே, இயற்கையுடன் நமது உறவு எவ்வளவு உண்மையானது என்பதை நிரூபிக்கும். சைபீரியாவிலிருந்து பறந்து வரும் அந்தப் பறவை, ஒருநாள் கரையிறங்கும் போது. அது தேடுவது நீர் மட்டுமல்ல, நம்முடைய பொறுப்புணர்வையும் கூட. நாம் அதற்கு பதிலளிக்கிறோமா என்பதில்தான் கழுவேலியின் நாளைய வரலாறு தங்கியிருக்கிறது.