இமயமலையும் கங்கையும் இந்தியாவுடன் எவ்வளவு பிரிக்க முடியாத அம்சங்களோ அதைப்போலவே காந்தியமும் இந்தியாவும் என்று மொகித்சென் ஒருமுறை குறிப்பிட்டார். தன்னலமறுப்பு, தியாகம், அர்ப்பணிப்பு. இந்திய விடுதலைக்குப் பிறகும் ஒரு துறவி போல் வாழ்ந்தமை இவை காந்தி அடிகளை இமயத்திற்கும் உயரமாக தூக்கி நிறுத்தின.

காந்திஜியைப் பற்றி அவர் ஒரு மிதவாதி, போராட்டங்களில் சிறு உரசலைக் கூட விரும்பாதவர் என்ற மென்மையான சித்திரமே நம்மிடம் உள்ளது. காந்தி அகிம்சா மூர்த்தியாகவும் காந்தியம் அகிம்சையின் முறையீடாகவுமே அறியப்படுகிறது. கத்தியின்றி ரத்தமின்றி நடந்த யுத்தத்தின் தளகர்த்தாவாக காந்தி முன்மொழியப்படுகிறார்.  1857 முதல் இந்திய சுதந்திரப் போருக்குப் பின் நடந்த விடுதலைப் போராட்டத்தில் தனது இன்றைய இந்தியா என்ற நூலில் ரஜினி பாமிதத் மூன்று முக்கிய நிகழ்வுகளை குறிப்பிடுகிறார்.  (1) போராட்டத்தின் முதல் பேரலை (1905 – 1910), (2) இரண்டாம் பேரலை (1919 -1922), (3) மூன்றாம் பேரலை (1930 -1934). இக்கால இடைவெளிக்குப் பிறகு 1942களில் நடந்த வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கம் சுனாமியாக ஆழிப் பேரலையாக அமைகிறது. செய் அல்லது செத்து மடி என்று காந்திஜி குறிப்பிடுவது இக்காலத்தில்தான். காந்திஜியின் அரசியல் நடவடிக்கைகளை ஆய்வு செய்தவர்கள் பல மாற்றங்களை இத்தருணத்தில் உணர முடியும்.

துவக்கத்தில் ஆங்கிலேயரிடம் தமக்கு இருந்த விசுவாசத்தை காந்திஜி பலமுறை ஒத்துக் கொண்டுள்ளார். விக்டோரியா மகாராணியின் வைர விழா கொண்டாடும் கமிட்டியில் தானும் உறுப்பினர் என்றும் ஆங்கிலேயருடன் போட்டி போட்டுக்கொண்டு மன்னரிடம் விசுவாசம் காட்டியதாகவும் தம் சத்திய சோதனையில் குறிப்பிடுகிறார். என் குடும்பத்தில் இருந்த குழந்தைகளுக்கு ராஜ வாழ்த்து கீதம் பாடகற்றுக் கொடுத்தேன் என்றும் காந்திஜி கூறுகிறார்.  1926க்கு பிறகு பூரண சுதந்திர தீர்மானத்தை காந்தி ஏற்றுக்கொண்டார். காந்திஜி அறிவித்த ரௌலட் மசோதா எதிர்ப்பு போராட்டம், ஒத்துழையாமை இயக்கம், சட்டமறுப்பு இயக்கம் ஆகியவை மக்களின் பேராதரவை பெற்றன. இந்தியா முழுவதும் காட்டுத்தீயாய் இந்த போராட்டங்களின் கனல் தகித்தது. இந்தியர்கள் வெற்றிக்கு ஓரங்குல தூரத்தில் வந்துவிட்டனர் என்று வெள்ளையரான லாயிட் பிரபு நெஞ்சு படபடத்தார். எனினும் தள்ளுமுள்ளுகள் வலுக்கும் போது காந்திஜி திடீரென்று போராட்டங்களை நிறுத்தி விடுவார். 1922ன் சௌரி-சௌரி நிகழ்வுகள், 1946 தல்வார் கப்பல் படை எழுச்சி உள்ளிட்ட பல உதாரணங்கள் உண்டு. இவ்வளவுக்கும் பல போராட்டங்களில் இந்தியத் தரப்பில் வன்முறை என்பது தற்காப்புக்காகவே இருந்தது.

பலாத்கார முறையில் சுதந்திரம் பெறுவதை விட தனிப்பட்ட முறையில் நான் யுகக் கணக்கில் காத்திருப்பேன் என்று காந்திஜி கூறினார்.  இரண்டாம் உலகப்போர் காலமே இந்திய அரசியல் தட்ப வெப்பங்களை புரட்டிப்போட்டது. சூரியன் அஸ்தமிக்காத சாம்ராஜ்யமான இங்கிலாந்தின் கூரையிலிருந்து ஓடுகள் விழுந்தன. இந்தியா கொதிநிலைக்கு மாறிக்கொண்டிருந்தது. சர் ஸ்ட்ரா போர்டு கிரிப்ஸ் என்பவர் தலைமையில் ஒரு குழுவை ஆங்கிலேயர் ஏற்படுத்தினர். இந்திய சுதந்திரம் குறித்து பரிந்துரை செய்ய இந்த குழு அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. இக்குழுவும் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சியுடன் சுதந்திரத்திற்காக போராடிய அணிகளை அணுகியது. கிரிப்ஸ் திட்டத்தை காந்திஜி கடுமையாக எதிர்த்தார். இந்த முறைபோராட்டத்தின் தன்மையை மாற்றினார். புதிய போராட்ட அறிவிப்பினை வெளியிட்டார்.

‘முடிந்தவரை இந்த போராட்டத்தை அமைதியான முறையில் நடத்தவே நான் முயற்சிப்பேன். ஆனால் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தையும் அதன் நேச சக்திகளையும் இந்த போராட்டம் ஈர்க்காவிடில் நான் எந்த எல்லைக்கும் செல்ல வேண்டியது இருக்கும். அதன் பின்னால் இந்தியாவில் நடக்கும் காரியங்கள் அனைத்திற்கும் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கமே பொறுப்பேற்க நேரிடும். நான் பொறுப்பேற்க இயலாது” என்று காந்திஜி கூறினார்.  12. 07. 1942 அரிசன் வாரஇதழில் புதிய போராட்டம் குறித்து காந்திஜி பின்வருமாறு எழுதினார்.  ‘இந்த தடவை முன் கூட்டியே அறிவித்து விட்டு நான் கைதாகப்போவதில்லை. இந்த போராட்டத்தில் நம்மில் யாரும் கைதாக வேண்டிய அவசியம் இல்லை. இம்முறை நடக்க இருக்கும் போராட்டத்தை இயன்ற வரைக்கும் குறித்த காலகட்டத்திலும் வேகமாகவும் நடத்த விரும்புகிறேன்.” காந்திஜியின் நிருபர்கள் சந்திப்பு 07. 08. 1942ல் நடந்தது. இந்த சந்திப்பு வித்தியாசமாக இருந்தது. இந்த போராட்டத்தில் நீங்கள் கைதாவீர்களா? என்று காந்திஜியிடம் நிருபர்கள் கேட்டனர். ”இல்லை இந்த முறை நானாக கைதாகும் பிரச்சனையே எழவில்லை. அப்படியே கைது செய்யப்பட்டாலும் உண்ணாநோன்பு போன்ற பழைய முறைகளை கையாளுவேனா,இல்லையா என்பதை இப்போது ஒன்றும் கூற முடியாது” என்று மர்மமாக காந்திஜி பதில் கூறினார். இன்னும் உச்சத்தில் காந்திஜி சொன்னார்.

‘பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் முன் கூட்டியே என்னை கைது செய்தால் நான் கைதான இரண்டு வாரங்களுக்குள்ளேயே நாடு முழுக்க இறுதி போராட்டம் துவங்கி விடும். அந்த போராட்டம் துவங்கிய உடனேயே பலாத்காரச் செயல்கள் நாடு தழுவிய அளவில் வெடிக்கும். இந்த முறை அப்படிப்பட்ட பலாத்காரப் புரட்சி ஏற்பட்டால் நான் அதை பொருட்படுத்தமாட்டேன்”. பெண்களைப் பார்த்து காந்தி கூறினார். ‘உன்னை ஒருவன் பாலியல் பலாத்காரம் செய்யும்போது நான் அகிம்சையை போதிக்க மாட்டேன். அந்த மனித மிருகத்தை எதிர்த்து நீ எந்த ஆயுதமும் பிரயோகிக்கலாம். உனக்கு ஆயுதம் கிடைக்காவிட்டால் இயற்கை உனக்கு தந்த பற்களும் நகங்களும் எங்கே போயின?’ பின்னர் பம்பாயிலிருந்து வெளியாகும் நியூஸ் கிரானிக்கிள் என்ற பத்திரிகையில் காந்திஜியின் அறிக்கை வெளிவந்தது. “ஒரு வெகுஜன இயக்கத்தில் பலாத்காரப் போராட்டங்களும் செயல்களும் உட்பட்டவைதான் அங்கீகரிக்கப்பட்டவைதான்” காந்திஜியின் அறிக்கையா இது என்று பிரிட்டனுக்கே கிலி பிடித்து விட்டது. பட்டாபி சீத்தாராமையா அப்போது காங்கிரஸ் கட்சி தலைவர் தேர்தலில் நேதாஜியை எதிர்த்து நின்றவர். அவரது தோல்வி எனது தோல்வி என்று அப்போது காந்தியடிகளால் சொல்லப்பட்டது. பட்டாபிசீத்தாராமையா மாநில காங்கிரஸ் கட்சி தலைவர்களுக்கு ஒரு சுற்றறிக்கை அனுப்பினார். ஆந்திர சுற்றறிக்கை என்று அந்த அறிக்கை அழைக்கப்பட்டது.

‘‘தந்திக் கம்பங்களை அறுக்கவும் தபால் ஆபீஸ்களை கைப்பற்றவும் தண்டவாளங்களையும் பாலங்களையும் வெடி வைத்து தகர்க்கவும்” அந்த சுற்றறிக்கை அனுமதி தந்தது. 08. 08. 1942-ல் பம்பாயில் அகில இந்திய காங்கிரஸ் மாநாடு நடைபெற்றது. மௌலானா அபுல்கலாம் ஆசாத் மாநாட்டுக்கு தலைமை தாங்கினார். ஆகஸ்டு போராட்ட தீர்மானம் இந்த மாநாட்டில் நிறைவேற்றப்பட்டது. ‘‘சாம்ராஜ்ய நாடுகளின் சொத்துக்கள் ஆதிக்கம் புரியும் வல்லரசு நாட்டின் பலத்தை அதிகரிப்பதில்லை. மாறாக சுமையாகவும் சாபக்கேடாகவும் விளங்குகின்றன. நவீன ஏகாதிபத்திய ஆட்சிக்கு இணையற்ற உதாரணம் இந்தியாவில் உள்ள பிரிட்டிஷ் ஆதிக்கமாகும்”. “இந்தியாவிலிருந்து உடனடியாக பிரிட்டிஷார் வெளியேற வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை அகில இந்திய காங்கிரஸ் கமிட்டி முழு பலத்துடன் மீண்டும் ஒரு முறை வலியுறுத்துகிறது” என்று இந்த தீர்மானம் விரிவாகப்பேசியது. இந்த தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்ட இரவே காந்திஜி, ஜவகர்லால்நேரு, அபுல்கலாம் ஆசாத், வல்லபாய் படேல் உள்ளிட்ட தலைவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர்.

அவர்கள் எந்த கொட்டடிகளில் அடைக்கப்பட்டனர் என்பது கூட வெளி உலகிற்கு தெரியாது. சுதந்திரப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்கள் தமக்குத்தாமே வழிகாட்டிகளாக மாறினர். மிதுனம், ஆஸ்தி, சிமூர், சதாரா போன்ற மாவட்டங்களில் விடுதலை இயக்க வீரர்களால் காவல் நிலையங்கள் கைப்பற்றப்பட்டன. காவல்துறையினர் லாக்கப்பில் அடைக்கப்பட்டனர். அரசு அலுவலகங்கள், நீதிமன்றங்களை போராட்டக்காரர்கள் கைப்பற்றினர். பல இடங்களில் சுதந்திர இந்திய அரசு கிளைகள் உதயமாகின. அரசுக் கருவூலம் போராட்டக்காரர்கள் வசம் வந்தது.  இந்திய விடுதலைப்போராட்டத்தில் 1930-இல் கார்வாலி கலகம் நடந்தது. விடுதலைப் போராட்டக்காரர்கள் முஸ்லீம் மதத்தினர். சிப்பாய்கள் இந்து மதத்தினர். எனினும் சிப்பாய்கள் போராளிகளை சுட மறுத்தனர். தல்வார்கப்பல்படை எழுச்சியும் கூட இந்து – முஸ்லீம் இணைந்து நடத்தியது தான். வன்முறை வெடித்த பல போராட்டங்களில் இந்தியாவை ஒரு வெறிக்கூட்டத்திடம் ஒப்படைக்க முடியாது என்று காந்திஜி கூறிவந்தார். அப்படிப்பட்ட காந்திஜியே போராட்ட வீரர்களை தம்மை தாமே வழிகாட்டிகளாக மாறச்சொன்னார் என்றால் மாற்றத்தின் அழுத்தத்தை நாம் உணர முடியாதா? காந்திஜி மட்டுமல்ல, காந்திஜியின் இதயமாக ஆன்மாவாக இருந்த அவரது சீடர்களும் தமது கருத்துக்களை அப்படித்தான் முழங்கினர்.

காந்திஜியின் செயலாளரான மகாதேவ தேசாய் அரிசன் பத்திரிகையில் ஆகஸ்டு போராட்டம் பற்றி பின்வருமாறு எழுதினார்.  ‘இந்த முறை நமது போராட்டம் சாத்வீக வழிப்படியே இருந்தாலும் அவை நம்முடைய எதிரியின் சகல நடவடிக்கைகளிலும் குறுக்கிடுவதாக அமைய வேண்டும்.  காந்திஜியின் மற்றொரு சீடர் கிஷோரிலால் அதே ஏட்டில் பின் வருமாறு எழுதினார். ‘‘சதிச்செயல்களும் கூட சாத்வீக் போராட்டத்தில் அடங்கும். பாலங்களை தகர்ப்பது, தபால் தந்தி தொடர்புகளை துண்டிப்பது போன்ற மனித உயிர்களுக்கு ஆபத்து ஏற்படுத்தாத செயல்களும் சாத்வீக போராட்டத்திற்கு உட்பட்ட செயல்கள்தான்” ஓடும் ஆற்று நீரில் கால்களிலிருந்து மண் அரிக்கப்படுவது போல் அகிம்சாமுறை 1940களுக்கு பிந்தைய காலத்தில் கரைந்து கொண்டிருந்தது. 1947-இல் இந்தியா சுதந்திரம் பெற்றது. அதற்கு காரணம் மக்களின் பேரெழுச்சி தான். இதனை முடுக்கிவிட்டதில் காந்திஜியின் புது விசை முக்கிய பங்கு பெறுகிறது. காந்தியடிகளின் வரலாற்றில் இந்த பக்கங்களும் உரிய முக்கியத்துவம் பெறவேண்டும்.

Leave A Reply