விவசாயிகள் தற்கொலை எண்ணிக்கை உண்மையில் எவ்வளவு?” – கருத்தரங்கை உறையவைத்த ஊடகவியலாளர்

 – ஐஷ்வர்யா

விவசாயிகள் டெல்லியில் நடத்திய போராட்டம் 99வது நாள்

டெல்லி ஜந்தர்மந்தரில், தமிழக விவசாயிகளின் போராட்டம் இன்று 100-வது நாளாக நடக்கிறது. நாட்டின் எட்டு சதவிகித மக்களின் (98 மில்லியன் விவசாயிகள்) சார்பாக தமிழகத்தைச் சேர்ந்த விவசாயிகளின் குரல், மத்தியில் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கிறது. ஒவ்வொரு நாளும் நூதன வழிமுறையில் அவர்கள் தங்களது கதறலையும், விவசாயிகளுக்கான தேவைகள் பற்றியும் உரக்கச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

தங்களது நூதனப் போராட்டங்களின் ஒரு பகுதியாக, விவசாயிகள் தங்களின் மலத்தைத் தாங்களே சாப்பிட்டிருக்கிறார்கள் தெரியுமா? ஆம். தமது கரங்களால் நமக்கான உணவுகளுக்கான நாற்றை விதைப்பவர்கள், அதே கரங்களால் மலத்தை உண்டார்கள்… இதைப் படிக்கும்போதே உங்களுக்கு பெருங்குடலைப் பிடித்து இழுப்பதுபோன்ற உணர்வு ஏற்படலாம். ஆனால், போராட்டத்தில் கலந்துகொண்ட விவசாயிகளில் மூன்றுபேர், தற்போது மருத்துவமனையில் இருக்கிறார்கள். இப்படியெல்லாம் உடலை வருத்திக்கொண்டு தங்களது கோரிக்கையைக் கொண்டுசெல்ல வேண்டுமா என்கிற கேள்வி உங்களுக்கு எழலாம். ஆனால், அந்தப் போராட்டத்தைக்கூட எந்த ஓர் ஊடகமும் வெளியே ஒளிபரப்பவில்லை என்பதே அவர்களது குமுறல்.

விவசாயிகள் டெல்லியில் நடத்திய போராட்டம் 98வது நாள்

“டெல்லியில் போராடும் விவசாயிகள், அப்படியாவது தங்கள் பக்கம் அரசின் கவனம் திரும்பாதா? என்கிற எண்ணத்தில்தான் போராடுகின்றனர், அவர்கள், உண்மையில் தங்கள்மீது அரசின் கவனம் விழவேண்டும் என்று கதறிக்கொண்டிருக்கின்றார்கள்” என்கிறார், ஊடகவியலாளர் மற்றும் எழுத்தாளர் சாய்நாத். கிராமப்புறங்கள் மற்றும் விவசாயத்தைப் பற்றி முழுமையாகப் பேசும் இவர், ‘கிராமப்புற இந்தியாவுக்கான மக்கள் காப்பகம் (People’s Archive for Rural India-PARI)’ என்னும் மின்னிதழை தற்போது நடத்திவருகிறார். அண்மையில், ’பூவுலகின் நண்பர்கள்’ இயக்கம், சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் ‘விவசாய நெருக்கடியும் இந்திய ஊடகங்களும்’ என்கிற கருத்தரங்கத்தில் மாணவர்களிடையே அவர் பேசினார். ஊடகங்கள் எந்தளவிற்கு விவசாயிகள் பிரச்னையில் அக்கறைகொள்கின்றன? ஊடகங்கள் ஏன் விவசாயிகள் பிரச்னைகுறித்து அதிகமாகப் பேசவேண்டும் என்பதுதான் அந்தக் கருத்தரங்கத்தின் மையக் கருத்து.

“ஒருபக்கம், ‘தமிழக விவசாயிகளின் தற்கொலை எண்ணிக்கை குறைவு’ என்கிறது தேசியக் குற்ற ஆவணக் காப்பகம். ஆனால், தமிழக விவசாயிகள் தற்போது டெல்லியில் பல கோரிக்கைகளை முன்வைத்து, 100 நாள்களைக் கடந்து போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். தமிழக விவசாயச் சூழலை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?”

” ‘தேசியக் குற்ற ஆவணக் காப்பகம், தமிழக விவசாயிகளின் தற்கொலை எண்ணிக்கை குறைவு’ என்று சொல்வதற்காக நாம் அந்தக் கருத்தை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளமுடியாது. 2011-க்குப் பிறகு வெளியிடப்பட்ட அதே குற்ற ஆவணக் காப்பகத்தின் அறிக்கையின்படி, தமிழகம், விவசாயிகள் அல்லாதவர்கள் தற்கொலையில் முதலிடம் வகிக்கின்றது. இது எப்படி ஏற்பட்டது தெரியுமா? தமிழகத்தில் குத்தகைதாரர்கள் எனப்படும் ‘Tenant farmers’ எண்ணிக்கை அதிகம். அரசின் விதிகளின்படி, அவர்கள் விவசாயிகள் என்கிற பட்டியலின் கீழ் வருவதில்லை. எனவே, அவர்கள் இறக்கும் நிலையில் விவசாயிகள் அல்லாத இதர தற்கொலைகள் பிரிவில் சேர்க்கப்படுவார்கள். தற்போதைய நிலையில், விவசாயிகள் தற்கொலை எண்ணிக்கையில் முதலிடத்தில் இருக்கும் மாநிலம் மகாராஷ்டிரா. துரதிர்ஷ்டவசமாக, நாட்டின் மிகப் பணக்கார மாநிலமும் அதுவே. ஒருவேளை, தமிழகக் குற்ற ஆவணக் காப்பகத்தின் தரவுகள் சரிசெய்யப்படும் நிலையில், விவசாயிகள் தற்கொலையில் தமிழகம், மகாராஷ்டிராவை பின்னுக்குத் தள்ள வாய்ப்பிருக்கிறது”.

“தரவுகள் தவறு என்று எப்படி அறுதியிட்டுச் சொல்கிறீர்கள்?”

“2011-ம் வருடத்துக்குப் பிறகு, குற்ற ஆவணக் காப்பகங்கள் வெளியிட்ட தரவுகள், விவசாயிகள் தற்கொலை எண்ணிக்கை பூஜ்ஜியம் என்று காட்டத் தொடங்கின. ஆனால், சட்டீஸ்கரில் மட்டும் அந்த வருடத்தில், 1,555 விவசாயிகள் இறந்துபோனார்கள். இதைப்போல 12 மாநிலங்கள் மற்றும் ஆறு யூனியன் பிரதேசங்களில் விவசாயிகள் யாருமே தற்கொலைசெய்துகொள்ளவில்லை என்று தரவுகளை வெளியிட்டன. ஆனால், உண்மைநிலை வேறாக இருந்தது. சட்டீஸ்கரில், ஒரு குத்தகைதார விவசாயி தற்கொலைசெய்துகொண்டு இறந்துபோகும் நிலையில், அவர்கள் குடும்பத்தை விசாரிக்க வரும் போலீஸ் கேட்கும் முதல் கேள்வி, ‘விவசாயி என்பதற்கான நிலப்பட்டா எங்கே?’ என்பதுதான். ஆனால், குத்தகைதாரரிடம் நிலப்பட்டா எப்படி இருக்கும்?. அவர் விவசாயியே இல்லை என்றுகூறி, தற்கொலையை வேறுகணக்கில் போலீஸார் சேர்த்துவிடுவர். 2001 முதல் 2011-ம் ஆண்டு வரையிலான பத்து வருட காலகட்டத்தில், 13 லட்சம் விவசாயிகள் இறந்துள்ளார்கள். ஆனால், அடுத்த வருடமே அந்த எண்ணிக்கை எப்படி பூஜ்ஜியமாக மாறும்?. அங்கேதான் அரசின் சாதுர்யத்தை மெச்ச வேண்டும். வெறும் விவசாயிகள் என்று இருந்த பட்டியலை, விவசாயிகள், குத்தகைதாரர்கள், விவசாயத் தொழிலாளிகள் எனப் பல்வேறு பட்டியலாகப் பிரித்தது. இதில், நிலம் சொந்தமாக வைத்திருப்பவர் மட்டுமே விவசாயி என்றும், மற்ற அனைவரும் விவசாயிகள் என்ற எண்ணிக்கையிலிருந்து விலக்கி வைக்கப்படுவார்கள். இப்படித்தான் விவசாயத் தற்கொலைகள் எண்ணிக்கையும் குறைக்கப்பட்டது. விவசாயிகளுக்கான நிவாரணங்களைத் தருவதில் அயற்சி அடைந்த அரசு, ‘எதற்கு இவ்வளவு கஷ்டப்பட வேண்டும்?’ என்று எண்ணிக்கையையே மாற்றியது”.

ஊடகவியலாளர் சாய்நாத்

“அரசின் எண்ணிக்கையையே தவறு என்கிறீர்களா?”

“இல்லை. அதை மறுபரிசீலனை செய்யாமல் அப்படியே ஏற்றுக்கொண்ட ஊடகங்களின் தவறு. 1980-கள் வரை, ஊடகங்களுக்கு என்று தனியே விளையாட்டு மற்றும் அரசியல் ஊடகவியலாளர்கள் அதிகம் இருந்தார்கள். 90-களில் வணிகத்துறைக்கான ஊடகவியலாளர்கள் அதிகம் ஆனார்கள். விவசாயத் துறைக்கான ஊடகவியலாளர்கள் என்பவர்கள், விவசாயத்துறை வெளியிடும் செய்திகளை மட்டுமே பொதுமக்களுக்குப் பகிர்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். கடந்த ஐந்து வருடங்களுக்கான அளவீட்டின்படி, விவசாயச் செய்திகளில் வெறும் 0.67 சதவிகிதம் மட்டுமே தேசியப் பத்திரிகைகளின் முன்பக்கத்தில் பிரசுரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. ‘நாட்டில் 53 சதவிகித விவசாயிகள் இருக்கிறார்கள்..’ என்று ஒருவர் கூறினால், அதை அப்படியே ஊடகங்களும் எவ்வித ஆராய்ச்சியும் இல்லாமல் ஏற்றுக்கொள்கின்றன. உண்மையில், நாட்டில் 8 சதவிகிதம் பேர் மட்டுமே விவசாயிகள் இருக்கிறார்கள். அதுவும் சிறிய எண்ணிக்கை கிடையாது, ஒன்பது கோடியே 80 லட்சம் பேர். இவர்களும் வருடத்தின் பாதி நாள்கள் விவசாயத்தையே சார்ந்து வாழும் சூழலில் இருக்கும் மக்கள். தற்போது, இவர்களில் கைதேர்ந்த பல நல்ல விவசாயிகள், இன்ஃபோசிஸ் போன்ற கார்ப்பரேட் நிறுவனக் கேன்டீன்களில் வயிற்றுப் பிழைப்புக்காக தோசை ஊற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.”

“வறட்சிக்கு அரசைக் காரணம் சொல்லமுடியுமா?” 

“விவசாயிகள் தற்கொலைக்கு வறட்சி மட்டுமே காரணம் என்று யார் சொன்னது? விவசாயிகள் தற்கொலை எண்ணிக்கை அதிகம் உள்ள மகாராஷ்டிராவின் விதர்பாவில், பயிர்கள் நன்கு செழித்து வளர்ந்திருந்த நிலையில்தான், பல விவசாயத் தற்கொலைகள் நிகழ்ந்தன. அவர்களின் தற்கொலைக்கான காரணம், ‘பயிரிடுவதற்கான செலவுகளைவிட விற்பனைக்கான விலை, வீழ்ச்சி அடைந்தது’ என்பதே.  பெரும்பாலான விவசாயத் தற்கொலைகள், கடன் நெருக்கடியால் நிகழ்ந்துள்ளன. குத்தகைதார விவசாயிகளுக்கு அரசு வங்கிகள் கடன் தருவதில்லை. அதனால், இயற்கைப் பேரழிவுகளின்போது பயிர்ச்சேதம் ஏற்பட்டால், மொத்தக் கடன்சுமையும் குத்தகைதார விவசாயிகளின் தலையில்தான் விடியும். தற்கொலைசெய்துகொண்ட விவசாயிகள், ஒருவேளை பெண்ணாக இருந்தால், ’பெண் தற்கொலைசெய்துகொண்டாள்’ என்றுதான் அரசு அங்கீகாரம் செய்யுமே ஒழிய, விவசாயி என்று குறிப்பிடாது. 2014-ம் வருடம் பொங்கல் நாளன்று, தமிழகத்தைச் சேர்ந்த ஏழு விவசாயிகள் தற்கொலைசெய்துகொண்டார்கள். அதே நாளில்தான், இந்திய ஸ்டேட் வங்கி, அதானிக்கு ஒரு பில்லியன் டாலர் அளவிலான தொகையைக் கடனாகக் கொடுக்க முன்வந்தது. வல்லரசான அமெரிக்காவில்கூட ஒரு பில்லியன் டாலரை ஒரே வங்கியிலிருந்து கடனாகப் பெற்றுவிட முடியாது.”

“அரசு தற்போது முன்னெடுத்த ‘டிமானிடைசேஷன்‘ போன்ற நடவடிக்கையால் விவசாயிகளின் நிலைமையைச் சீர்படுத்திவிட முடியாதா?” 

“இந்த ‘டிமானிடைசேஷன்’ திட்டத்தை ஆதரித்த பலர்தான், அதே திட்டத்தால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டார்கள். அது, நாட்டின் ஒரு சதவிகித மக்களிடமிருந்து கறுப்புப் பணத்தைப் பெறுவதற்காக எடுக்கப்பட்ட நடவடிக்கை. ஆனால், உண்மையில் கறுப்புப் பணம்  வெறும் மூன்று சதவிகிதம் மட்டுமே ரொக்கமாக இருக்கிறது. மீதம் தங்கம், வைரம், வைடூரியம், நிலம் என வெவ்வேறு வடிவங்களில் இருக்கிறது. அது, நிச்சயமாக எட்டு சதவிகித மக்களான, அந்த ஒன்பது கோடியே 80 லட்சம் விவசாய மக்களிடம் இல்லை.”

“தற்போது மான்சாண்டோ முறையும், ஆர்கானிக் விவசாய முறையும் போட்டியிட்டுக்கொண்டு, விவசாய வாழ்வாதாரத்தைச் சீர்தூக்க நடவடிக்கை எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறதே..?” 

“நான் சொல்ல வருவதெல்லாம் இதுமட்டும்தான். விவசாயத்தை விவசாயமாக இருக்கவிடுங்கள். அதை, கார்ப்பரேட்மயப்படுத்தும் எந்த முயற்சியும் சமூகத்திலிருந்து தள்ளிவைக்கப்பட வேண்டியதே.”

நன்றி : விகடன்.காம்

Leave A Reply