ஜார்ஜியோ அகம்பன் (1942 – ) வாழும் தத்துவச் சிந்தனையாளர்களில் முதன்மையானவர். இத்தாலியர், அவரது Homo Sacer : Sovereign Power and Bare Life, State of Exception முதலியன உலகப் புகழ்பெற்ற நூல்கள். சுமார் பத்தாண்டுகளுக்கு முன் வெளிவந்த எனது ‘நெருக்கடிநிலை உலகம்’ நூலில் முதல் கட்டுரைதாவர் குறித்த்தது.

அமெரிக்காவிலுள்ள நியூயார்க் பல்கலைக் கழகத்தில் அவர் வருகைப் பேராசிரியராக இருந்தபோது ஒரு முறை அமெரிக்க விசா அலுவலகத்தில் அவரது கண் மணிகள் , விரல் ரேகைகள் முதலியன பதிவு செய்யப்பட்ட போது அவர் அதை மறுத்தார். அவருக்கு விசா மறுக்கப்பட்டது. பரவாயில்லை என அவர் அந்தப் பணியைட் துறந்தபோது அது பெரிய சர்ச்சையானது.

இப்படி நம் உடல் அடையாளங்களை மிக நுணுக்கமாக நவீன தொழில்நுட்பத்தில் பதிவு செய்வதை அவர் Biopolitical Tattooing என்கிறார். இது குறித்த அவரது கருத்தாக்கங்களை இணையத்தில் நீங்கள் பார்க்க முடியும். “உயிர் அரசியல் பச்சைகுத்தல்” என இதை அவரைப் பற்றிய அந்தக் கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருந்தேன். இது தவிர Sovereign Power, State of Exception, Bare Life முதலான அவரது கருத்தாக்கங்கள் நவீன உலகில் குடிமக்கள் எவ்வாறு கண்காணிக்கப் படுகின்றனர், அவர்களின் மனிதாயத் தன்மைகள் எவ்வாறு அவர்களிடமிருந்து நீக்கப்படுகின்றன என்பவற்றையெல்லாம் மிக நுணுக்கமாக அடையாளம் காட்டுகின்றன. Dehumanizing Humans என்கிற மிஷேல் ஃபூக்கோவின் கருத்தாக்கத்தை அடுத்த கட்டத்திற்கு நகர்த்தியவர் அகம்பன்.

எப்படி ஹிட்லரின் ஆஸ்ட்விச் முகாமில் அடைக்கப்பட்டிருந்த முகாமில் உள்ளவர்களின் உடம்பில் அவர்களின் பெயர் முதலான அடையாளங்கள் பச்சை குத்தப்பட்டனவோ அதே போலத்தான் இப்படி நம் உடலின் தனித்துவமான அடையாளங்களை அரசு பதிவு செய்வதும் என்கிறார் அகம்பன்.

9/11 க்குப் பின் இது உலகில் சர்வ சாதாரணமாகிவிட்டது. உலகம் இன்று மிகப்பெரிய ஒரு ஆஸ்ட்விச் முகாமாக மாறி வருகிறது. நம் ஒவ்வோரு அசைவும் இயக்கமும் அந்தரங்கங்கங்களும் இன்று பதிவு செய்யப்படுகின்றன. கண்காணிக்கப்படுகின்றன. திரும்பும் இடங்கள் எல்லாம் CCTV. இன்னும் கொஞ்ச நாட்களில் கழிப்பறைகளில் கூடப் பொருத்திவிடுவார்கள் போல. கிரடிட் கார்ட், செல்போன், ஏன் உங்களின் browsing history உட்பட உங்களைக் கண்காணிக்கத்தான் அரசுக்கும், நீங்கள் பணி செய்யும் நிறுவனங்களுக்கும் எத்தனை வாய்ப்புகள்.

இதில் மிகவும் ஆபத்தான அம்சம் என்னவெனில் இதற்கான ஒப்புதலை நாம் அளிப்பதுதான். ‘பாதுகாப்பு’ எனும் பெயரில் இந்த ஒப்புதலை அதிகாரம் பெற்று விடுகிறது. மத்தியதர வர்க்கம் இதற்குப் பூரணமாக ஒத்துழைக்கிறது.

ஆதார் அட்டை என்பது இந்தக் கண்காணிப்பின் ஒரு உச்ச வடிவம். அரசியல் கட்சிகள், இடதுசாரிகள், அடையாள அரசியலார் யாரும் இவ்ற்றைப் பொருட்படுத்ததில்லை என்பது தவிர, எல்லோரும் இதை நியாயம் என்றே உணர்கின்றனர்.

சில சமூகங்கள் சந்தேகத்திற்குரிய சமூகங்களாகக் கட்டமைக்கப்படுவதை நாம் அறிவோம். அவர்கள் இதற்கு மிகப் பெரிய அளவில் அவர்கள் பலியாகின்றனர். வெள்ளையர் ஆட்சியில் இருந்த ‘ரேகைச் சட்டம்’ இதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு. மதௌரை நெல்பேட்டை சுங்க பள்ளிவாசலில் ஒரு கட்டத்தில் 16 CCTV கள் பொருத்தப்பட்டன. உள்ளே தொழ வருகிறவர்கள் உட்படப் பதிவு செய்யப்பட்டனர். SDPI அமைப்பைச் சேர்ந்த இரண்டு வழக்குரைஞர்கள் இடி எதிர்த்தபின் அவற்றில் சில நீக்கப்பட்டன. எனினும் அந்தக் குடியிருப்பில் உள்ளே வருவோர், போவோர் CCTV யில் கண்காணிக்கப்படுகின்றனர்.

இந்தப் பின்னணியில்தான் குடிமக்களின் அந்தரங்கங்கள் ஒரு அடிப்படை உரிமை என இன்று அளிக்கப்பட்டுள்ள உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்பு மிகவும் முக்கியத்துவம் உடையதாக அமைகிறது.

சின்ன வயதில் நான் படித்துச் சிலிர்த்த ஜெயகாந்தனின் ‘அந்தரங்கம் புனிதமானது’ எனும் சிறுகதை நினைவுக்கு வருகிறது. அந்தப் பதின் வயது மாணவன் ஒரு முறை அவரது தந்தையின் டைரியில் ஒரு காதல் கடிதத்தைப் பார்க்கிறான். அப்பாவுக்கு அம்மாவைஹ் தவிர வேறொரு காதலி இருப்பது அவனைப் பெரிய அளவில் பாதிக்கிறது. மகனின் நடத்தையில் ஏற்பட்ட திடீர் மாற்றத்தைக் கவனித்த அவனது தாய் ஒரு நாள் அவனிடம் விசாரிக்கிறாள். உண்ஐ தெரிந்தபோது அந்தப் பெண்மணி அந்தப் பிரச்சினையை ‘டீல்’ செய்யும் விதம் மிக அற்புதமாக இருக்கும். அப்பாவானாலும் அவர்து அந்தரங்கம் புனிதமானது. மகனானாலும் அந்த அந்தரங்கத்தில் பிரவேசிக்க உரிமை இல்லை என்பதை அந்த அம்மா மகனுக்குப் புரிய வைப்பார். ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் வாசித்த கதையை நினைவிலிருந்து சொல்கிறேன். என்னை மிகவும் பாதித்த ஒன்று அக்கதை.

ஒரு தந்தையின் அந்தரங்கத்தில் நுழைவதற்கு மகனுக்குக் கூட உரிமையில்லை என்கிற போது நான் என்னவெல்லாம் செய்கிறேன் என்பதை கேவலம் ஒரு அரசாங்க பாதுகாப்பு எனும் பெயரால் செய்ய அனுமதிப்பது என்ன நியாயம்?

பயங்கரவாதத்தின் ஊற்றுக் கண்களை அப்படியே விட்டு விட்டு அப்படிக் கண்காணிக்கப்படுவதால் மட்டும் பயங்கரவாதங்களைக் குறைத்துவிட இயலுமா? கண்காணிப்புகள் அந்நியமாதலுக்கே இட்டுச் செல்லும். அந்நியமாதல் பயங்கரவாதத்தை ஊக்குவிக்குவிக்குமே ஒழிய குறைப்பதற்குப் பயன்படாது.

  • Marx Anthonisamy

Leave A Reply