இந்தியாவில் நகரமயமாதல் அதிகரித்துக் கொண்டே வரும் இக்காலகட்டத்தில் நகர்ப்புற ஏழ்மையும் அதிகரித்துக் கொண்டே வருகிறது. நகரமயமாதலும், பொருளாதார மேம்பாடும் பின்னி பிணைந்தவையாகும். 2011 ஆம் ஆண்டு மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின் படி இந்தியாவில் நகர்புற மக்கள் தொகையானது 377 மில்லியன் ஆகும். இது 2001 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பை விட 31 சதவீதம் அதிகரித்துள்ளது. இந்தியாவில் தமிழ்நாடு மாநிலம் தான் அதிக நகரமயமாக்குதலை கொண்டது. தற்போது தமிழ்நாட்டின் நகர்புற மக்கள் தொகையானது மொத்த மக்கள் தொகையில் 48 சதவீதமாகும். பெரும்பாலும் நகர்ப்புற ஏழைகள் முறைசார தொழில் புரிபவர்களாகவே வாழ்ந்து வருகிறார்கள். இவ்வாறான நகர்புற உதிரி பாட்டாளி வர்க்கத்தை திரட்டுவது சிஐடியுவின் முக்கிய கடமையாக உள்ளது. அவற்றில் மிக முக்கிய பகுதியாக உள்ளவர்கள் சாலையோர வியாபாரிகள் நகர்புற மக்கள் தொகையில் 2.5 சதமானம் உள்ள இவர்கள் பல்வேறு பொருட்களை விற்பனை செய்பவர்களாக உள்ளனர். காய்கறி, பழம், பூ, பொம்மைகள், பிளாஸ்டிக் சாமான்கள், ஆயத்த ஆடைகள், உணவு மற்றும் பலகார கடைகள், இளநீர், நுங்கு, கம்மங்கூழ், வாழைப்பழம், தர்பூசணி என சாலையோர வியாபாரத்தில் விற்கப்படும் பொருட்கள் ஏராளம்.தமிழகத்தில் வார, மாத சந்தைகள், கோவில்கள், சுற்றுலாத்தலங்கள், பேருந்து நிறுத்தங்கள், கடை வீதிகள் என தள்ளுவண்டிகளில் சாலையோர தரை கடைகளில், தலை சுமைகளில் என சில்லரை விற்பனையில் கணிசமான பொருட்களை விற்பனை செய்பவர்களாக, சமூகத்தின் ஒரு அங்கமாக இத்தகைய தெருவோர வியாபாரிகள் வாழ்ந்து வருகிறார்கள்.

இவர்களில் நிரந்தர வேலை கிடைக்காதோர், சிறுபான்மையினர், பெண்கள், பிற்படுத்தப்பட்ட, தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தார், கைம்பெண்கள், மாற்றுத் திறனாளிகள் என சமூகத்தில் விளிம்பு நிலையில் உள்ளவர்கள்தான் பெரும்பகுதியினர். “ஐந்து வயதுடைய மைந்தனும் உழைப்பான், அஷ்ட மாதக் கர்ப்பிணி அழுதழு துழைப்பாள் தந்தையும் ராப்பகல் நொந்துதான் உழைப்பான் சஞ்சலம் தரித்திரங்கள் மிஞ்சி உழைப்போரைத் தின்னும்” என்கிற ஜீவாவின் கவிதையைப் போல் குடும்பமே உழைத்து வாழ்க்கையை ஓட்டும். இவர்களை காவல்துறை, மாநகராட்சி, நகராட்சி அதிகாரிகள், ஆளுங்கட்சியை சேர்ந்த உள்ளாட்சி பிரதிநிதிகள், தலைமை பொறுப்பில் உள்ளவர்கள், அரசியல் பிரமுகர்கள், உள்ளூர் ரவுடிகள் என பல வகையில் மிரட்டுவதும், வியாபாரம் செய்யவிடாமல் தடுப்பதுமான செயல்கள் தமிழகத்தில் அனைத்து நகரங்களிலும் நடந்து வருகிறது.

அவ்வாறு ஏதாவது ஒரு இடத்தில் தொடர்ந்து வியாபாரம் செய்ய வேண்டுமென்றால் மேலே கண்ட அதிகாரிகள், மக்கள் பிரதிநிதிகள் அல்லது இருவர்களுக்கும் சேர்த்து மாமூல் என்ற பெயரில் தினம் ஒரு தொகை அல்லது மொத்தமாக ஒரு தொகை வழங்க வேண்டும். காவல்துறை வாரம் ஒரு வழக்கு, மாதம் இரண்டு வழக்கு என இப்பகுதி தொழிலாளர்கள் மீது பொய் வழக்குகளை போட்டு நீதிமன்றத்துக்கு அலைக்கழிப்பது தமிழகத்தில் நாளும் நடைபெற்று வருகிறது. இப்பகுதி வியாபாரிகள் முழுவதுமே ஏதோ ஆக்கிரமிப் பாளர்கள், குற்றவாளிகள் போல காவல்துறையால், உள் ளாட்சி அமைப்புகளால் தொடர்ந்து சித்தரிக்கப்பட்டு வருகிறார்கள். எனவேதான் ஆக்கிரமிப்பு அகற்றுதல் என்ற பெயரில் பொருட்களை பறிமுதல் செய்வது, அடித்து நொறுக்குவது போன்ற செயல்களில் உள்ளாட்சி அமைப்பும், காவல் துறையும் தொடர்ந்து செய்து வருகிறது. இப்பகுதி தொழிலாளர்கள் குறித்து முறைசாரா தொழில் புரிபவர்களுக்கான தேசிய குழுவானது 2007ல் தேசிய அளவில் ஒரு புள்ளி விவரத்தை வெளியிட்டது அதில் ஆண் சாலையோர வியாபாரிகள் தினந்தோறும் ரூ.70 வரையிலும், பெண் தெருவோர வியாபாரிகள் ரூ.40 வரையிலும் வருமானம் ஈட்டுபவர்களாக தெரிவித்துள்ளது. (தற்போது சற்று உயர்ந்திருக்கலாம்)

அவர்கள் தொடர்ந்து ஏழைகளாகவே இருந்து வருகிறார்கள். அதற்கு பல காரணங்களில் ஒன்று இத்தொழிலாளர்கள் வியாபார முதலீட்டுக்காகவும், மருத்துவம், குழந்தைகள் கல்வி, திருமணம், மற்றும் விஷேசங்களுக்கான கந்து வட்டிக் காரர்களை நாடுவதும், சம்பாதிக்கும் வருமானத்தில் பெரும்பகுதியை கந்து வட்டி, அன்னு வட்டி, மீட்டர் வட்டி போன்றவற்றில் வருவாயை இழந்து விடுவதும் தொடர்ந்து கடனாளியாக இருப்பதும். இப்பகுதி தொழிலாளர்களின் சாபமாகிவிட்டது. எனவே சாலையோர வியாபாரிகள் நிரந்தரமாக, நிம்மதியாக, சுயமரியாதையாக வியாபாரம் செய்வதற்கு; சிஐடியு தலைமையேற்று பல்வேறு களப் போராட்டங்களையும், சட்டப் போராட்டங்களும் நடத்தியுள்ளது. அதன் தொடர்ச்சியாக பெரும் எண்ணிகையில் உள்ள தில்லி மாநகர சாலையோர வியாபாரிகளுக்கு ஆதரவாக கிடைத்த நீதிமன்ற உத்தரவும், தமிழகத்தில் சென்னையில் மூத்த வழக்கறிஞர் தோழர். வைகை அவர்களின் பெரும் முயற்சியில் கிடைத்த நீதிமன்ற உத்தரவும், திருச்சியில் மூத்த வழக்கறிஞர் ஜமீல் அரசு அவர்கள் தொழிலாளர்களுக்கு ஆதரவாக பெற்றுக் கொடுத்த உயர்நீதிமன்ற தடை உத்தரவு, உருத்தாணைகளும் தொழிலாளர்கள் மீது தொடுக்கப்பட்ட மாநகராட்சி காவல்துறையின் அத்து மீறல்களை ஓரளவு குறைக்க உதவியது.

உச்சநீதிமன்றம் 1989 ல் வரையறை செய்து விதி 19(1) ன் கீழ் வியாபாரம், நடைபாதை மற்றும் தெருக்கள் மற்றும் மக்கள் நடமாடும் பகுதிகளில் மக்களுக்கு இடைஞ்சல் இல்லாத வகைகளில் சாலையோர வியாபாரிகள் விற்பனை செய்ய அவர்களுக்கு பாதுகாப்பான விற்பனை மையம் அமைத்து கொடுக்க வேண்டும் என தில்லி மாநகராட்சிக்கு ஒரு உத்தரவு பிறப்பித்தது. அதை தொடர்ந்து தில்லி நகர வியாபாரிகளுக்கு வியாபாரம் செய்ய,உரிமம், அடையாள அட்டை, இடம் ஒதுக்கித்தரப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து பிரதமர் தலைமையில் சாலையோர வியாபாரிகளுக்கான தேசிய கொள்கை உருவாக்கப்பட்டு இந்த கொள்கையின்படி சாலையோர வியாபாரிகள் பாதுகாப்பான தொழில் புரிவதோடு, நியாயமான விலையில் வசதியான இடத்தில் விற்பனை செய்ய கொள்கை வகுத்தளித்தது.

அவை “வரையறுக்கப்பட்ட சுதந்திரமான விற்பனை”, “வரையறுக்கப்பட்ட விற்பனை” மற்றும் “வரையறுக்கப்பட்ட இடத்தில் விற்பனை செய்யாத இடம்” என்று தீர்மானிக்கப்பட்டது. இதைத் தொடர்ந்து அதில் பல்வேறு மாற்றங்கள் செய்யப்பட்டு “சாலையோர வியாபாரிகள் வாழ்வாதார பாதுகாப்பு மற்றும் சாலையோர வியாபாரத்தை முறைப்படுத்துதல் சட்டம்-2014” என்கிற சட்டத்தை மத்திய அரசு நிறைவேற்றி உள்ளது. மத்திய சட்டத்தில் சாலையோர வியாபாரிகளை பாதுகாப்பது மற்றும் சாலையோர வியாபாரத்தை முறைப்படுத்துதல் குறித்து சட்டம் இயற்றப்பட்டிருந்தாலும் அது நடைமுறையில் எந்த அளவிற்கு பயன்பாட்டிற்கு வரும் என கூற இயலாது. முதலாளித்துவ அரசுகள் ஏழைகளுக்கு ஆதரவாக எந்த சட்டம் இயற்றினாலும் அதில் மிகப் பெரிய ஓட்டையை வைத்து இயற்றி இருக்கிறது என்பதை நாம் அறிவோம்.

இந்தியாவில் சுமார் 31.2 கோடி சாலையோர வியா பாரிகளின் வாழ்க்கையில் இந்த சட்டம் எத்தகைய மாற்றத்தை, பாதுகாப்பை வழங்கப் போகிறது என்பதை பொருத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும். தமிழகத்தில் 12 மாநகராட்சிகள், 149 நகராட்சிகள், 561 பேரூராட்சிகள் என நகர்புற உள்ளாட்சி அமைப்புகள் உள்ளன.

இதில் மத்திய சட்டப்படி மாநகராட்சி, நகராட் சிக்கு மட்டுமே மேற்கண்ட சட்டம் பொருந்தும். இந்தியா வில் வேறெங்கும் இல்லாத பேரூராட்சி அமைப்புகளை சட்டத்தில் இணைக்க தமிழக அரசு தனி செயல்திட்டத்தை உருவாக்க வேண்டியுள்ளது. எனவே இச்சட்டத்தில் சில நல்ல அம்சங்களை பயன்படுத்தி இப்பகுதி தொழிலாளர்களை திரட்டி, தொடர்ந்து போராடும் போதுதான் இதில் ஓரளவு பலன்களை பெற்றுத்தர முடியும். மத்திய சட்டத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது போல் தமிழக அரசு உடனடியாக சட்ட அமலாக்கம் – கண்காணிப்பு குறித்து உரிய அதிகார அமைப்பை உருவாக்க வேண்டும். தமிழ்நாட்டில் மத்திய சட்டப்படி மாநில தொடர்பு அதிகாரியை உடனடியாக நியமித்திட வேண்டும். மாவட்ட அளவில் அதிகாரிகளை நியமனம் செய்து சட்டம் குறித்த புரிதலை உள்ளாட்சி அமைப்புகள் காவல் துறையினருக்கு உருவாக்க வேண்டும். மத்திய சட்டத்தில் கூறப்பட்டுள்ளது போல் சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்த பின்பு தமிழகத்தில் விற்பனைக்குழு, விற்பனை மண்டலம், உரிமம், அடையாள அட்டை வழங்காமல் சாலையோர வியாபாரிகளை அப்புறப்படுத்தும் செயலை தடுத்து நிறுத்த வேண்டும். நெல்லையில் நடைபெறும் சாலையோர வியாபாரிகள் கோரிக்கை மாநாடு வெல்லட்டும்!

கட்டுரையாளர்

மாநில அமைப்பாளர்

தமிழ்நாடு சாலையோர வியாபாரிகள் சங்கம் (சிஐடியு)

Leave A Reply